Ο compact χώρος επιβατών παρείχε χώρο μόνο για δύο σπορ καθίσματα με ενσωματωμένα προσκέφαλα. Το ταμπλό ήταν χωρισμένο σε ορθογώνια τμήματα: από τους αεραγωγούς μέχρι το ταμπλό με τα κυκλικά όργανα, ενώ η κεντρική κονσόλα περιλάμβανε τους κλασικούς διακόπτες της Fiat.

Πίσω από τα καθίσματα του οδηγού και του συνοδηγού, υπήρχαν κατά σειρά: ένα μικρό πίσω παράθυρο στη μέση της αντιστρεπτικής ράβδου, το κάθετα τοποθετημένο ρεζερβουάρ καυσίμου, ο κινητήρας σε εγκάρσια θέση, συνδεδεμένος με το τετρατάχυτο κιβώτιο ταχυτήτων, που ήταν ευθυγραμμισμένο με τους τροχούς.

Το αυτοκίνητο παρουσιάστηκε στον ειδικό Τύπο τον Νοέμβριο του 1972. Ο ιδανικός τόπος για την παρουσίαση ενός τόσο πρωτότυπου και σπορ αυτοκινήτου ήταν η πίστα Madonie, η ιστορική πίστα του θρυλικού Targa Florio κατά μήκος των ελικοειδών ηλιόλουστων δρόμων της Σικελίας. Το Fiat X 1/9 έτυχε θετικής υποδοχής, τόσο για την αισθητική του και την πρωτοτυπία του αεροδυναμικού αμαξώματος σφηνοειδούς σχήματος, όσο και για την ισορροπία μεταξύ του πλαισίου και των εξαιρετικών επιδόσεων.

Η αξιοσημείωτη επιτυχία, κυρίως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οδήγησε το 1978 στη δημιουργία της δεύτερης σειράς: με κιβώτιο πέντε ταχυτήτων και μεγαλύτερη ιπποδύναμη, δόθηκε μεγαλύτερη προσοχή στο εσωτερικό του Fiat X 1/9, ενώ το 1982 η Bertone ανέλαβε την παραγωγή για εξαγωγές έως το 1989.

Στις αρχές του 1982, παρουσιάστηκε μια ακόμη πιο εξελιγμένη έκδοση, γνωστή ως «IN»: οι αλλαγές περιλάμβαναν την αντικατάσταση του κλασικού λογότυπου της Fiat με αυτό της Bertone, για τον οίκο αμαξωμάτων που συνέχισε την παραγωγή και τη διάθεση του αυτοκινήτου του μέχρι την τελική έκδοση του 1989, το «Gran Finale», μόνο για τις εξαγωγές.

Ο σπορ χαρακτήρας του Fiat X 1/9 άρεσε αμέσως στο αγωνιστικό τμήμα της Abarth, το οποίο διέκρινε το δυναμικό του και άρχισε να τροποποιεί το αυτοκίνητο με σκοπό να προετοιμάσει τον διάδοχο του Fiat-Abarth 124 Rally.

Το 1974, ο μηχανολόγος της Abarth, Mario Colucci, τροποποίησε ένα από τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιήθηκαν στην παρουσίαση στη Σικελία, αντικαθιστώντας τον κινητήρα με έναν 1.800 κ. εκ. από μία Lancia Beta, ένα στενά συγγενικό μοντέλο του αγωνιστικού κινητήρα 124 Rally με διπλό εκκεντροφόρο. Έτσι, κατέστη δυνατή η άμεση χρήση πολλών εξαρτημάτων που είχαν ήδη υποβληθεί σε εκτενείς δοκιμές, συμπεριλαμβανομένων κιβωτίων ταχυτήτων και διαφορικών που κλείδωναν αυτόματα.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρωτότυπο με πίσω αεροτομή, περισκοπικό άνοιγμα για τον κεντρικά τοποθετημένο κινητήρα, διευρυμένα μετατρόχια και εντυπωσιακά φτερά, που τονίζονταν ακόμη περισσότερο από την κόκκινο, κίτρινο και πράσινο χρωματισμό της Fiat-Abarth εκείνη τη σεζόν. Συμμετέχοντας στην κατηγορία Group 5, το Fiat-Abarth X 1/9 Prototipo αγωνίστηκε σε διάφορους αγώνες, κερδίζοντας το Ράλλυ των Ανατολικών Άλπεων, το 100.000 Trabucchi και το Ράλλυ Liburna στην Ιταλία. Δεν είχε όμως την ίδια επιτυχία σε διεθνές επίπεδο, στους Γύρους Κορσικής και Ιταλίας.

Έχοντας βοηθήσει στις τροποποιήσεις του αμαξώματος, ο Bertone ήταν αμέσως έτοιμος να ξεκινήσει την παραγωγή των 500 μοντέλων που απαιτούνταν για την έγκριση (ομολογκασιόν) τύπου Group 4, όταν η διοίκηση της Fiat αποφάσισε ότι θα ήταν πιο σημαντικό να επενδύσει στο αμάξωμα του Fiat 131 για το προφανές οικονομικό όφελος από την επιτυχία του αγωνιστικού αυτοκινήτου.

Το αγωνιστικό πρόγραμμα του Fiat-Abarth X 1/9 ολοκληρώθηκε έτσι με τα λίγα πρωτότυπα που είχαν κατασκευαστεί, με όλη την ομάδα να επικεντρώνεται στο σχεδιασμό του Fiat 131 Abarth Rally. Από την επόμενη σεζόν, το «131» άρχισε να σημειώνει νίκες, μέχρι που κατέκτησε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα οδηγών και τρία Πρωταθλήματα Κατασκευαστών στα ράλλυ τις σεζόν 1977, 1979 και 1980. Από τη μία πλευρά, αυτό απέδειξε ότι η διοίκηση είχε υιοθετήσει τη σωστή στρατηγική. Από την άλλη, απέδειξε τη μεγάλη προσαρμοστικότητα και την ευστροφία των σχεδιαστών και των τεχνικών της Abarth.

Ακολουθήστε το MotorOne.gr στο Google News για άμεση και έγκυρη ενημέρωση!