H Corvette που βάφτηκε σαν Ferrari για το Le Mans του 1972

Μεταξύ των θρυλικών αγώνων πίστας του κόσμου, ένας ξεχωρίζει ως ο πιο εξαντλητικός από όλους: ο 24ωρος αγώνας του Le Mans. Είναι ο παλαιότερος αγώνας αντοχής στον κόσμο και παραμένει ο πιο αδυσώπητος. Για δεκαετίες, δεν έδειξε καμία ευσπλαχνία στους Αμερικανούς συμμετέχοντες. Η Chevrolet Corvette έκανε το ντεμπούτο της στο Le Mans το 1960 με τρεις συμμετοχές από τον θρυλικό οδηγό αγώνων, ιδιοκτήτη ομάδας και κατασκευαστή Briggs Cunningham και μία από την ομάδα της Camoradi (Casner Motor Racing Division).

Μόνο δύο από τα αυτοκίνητα τερμάτισαν τον αγώνα, με ένα από αυτά του Cunningham να καταλαμβάνει την 8η θέση στη γενική κατάταξη. Οι Corvette επέστρεψαν στο Circuit de la Sarthe με ιδιωτικές συμμετοχές το 1962, 1967, 1968, 1969, 1970 και 1971. Κάθε συμμετοχή κατέληξε απογοητευτικά σε εγκατάλειψη. Τα GT40 της Ford επισκίασαν τη Ferrari, αλλά πέρα από αυτά τα λίγα χρόνια, τα αμερικανικά αυτοκίνητα -και ιδιαίτερα οι Corvette- βρήκαν τη γαλλική ύπαιθρο ένα ανεπιθύμητο μέρος.

]]>

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ…

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Dana English από τη Φλόριντα είχε κερδίσει τη φήμη ενός από τους κορυφαίους μηχανικούς αγώνων στον αμερικανικό Νότο, μια εστία ερασιτεχνικών και επαγγελματικών αγώνων. Όταν ο οδηγός αγώνων Orlando «Or» Costanzo, για τον οποίο εργαζόταν τότε ο Dana English, αποφάσισε να αποσυρθεί από τους αγώνες, αυτός και ο πατέρας του -ο Toye English, έμπορος Chevrolet στην Τάμπα της Φλόριντα- αγόρασαν το φοβερό εργοστασιακό, ελαφρύ Chevrolet Corvette του 1969 με κινητήρα L88 του Costanzo. Αυτό σηματοδότησε την ίδρυση της Race Engineering & Development (RED).

Με τη συμμετοχή των οδηγών Dave Heinz και Robert «Marietta Bob» Johnson, και με τη συμβολή μηχανικών όπως ο Don Yenko, αγωνίστηκαν με την Corvette του 1969 υπό την σημαία της RED, συνήθως με τον αριθμό 57: μια χιουμοριστική αναφορά στη μάρκα κέτσαπ που μοιράζεται το επώνυμο του Dave Heinz.

Τυλιγμένο σε ένα τολμηρό χρώμα «Stars & Bars», το σχέδιο ήταν μια σαφής πρόκληση προς τον αντίπαλο, τον γνωστό μηχανικό και οδηγό Corvette, John Greenwood, και τις εθνικά γνωστές Corvette «Stars & Stripes» της εποχής. Το μοναδικό χρώμα RED ήταν μια κίνηση που είχε ως στόχο να προκαλέσει τόσο αντιδράσεις όσο και προσοχή. Η οπτική πρόκληση πέτυχε, χαρίζοντας στη Chevrolet Corvette του 1969 το διαχρονικό της ψευδώνυμο: The Rebel Corvette.

Δουλεύοντας νύχτες και Σαββατοκύριακα, ενώ παράλληλα διατηρούσαν τις καθημερινές τους δουλειές, η ομάδα άφησε το στίγμα της στους αμερικανικούς αγώνες GT, κατακτώντας το πρωτάθλημα IMSA του 1971 στην κατηγορία άνω των 2,5 λίτρων και κατακτώντας θέσεις στην πρώτη δεκάδα σε πολλές σημαντικές διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων διαδοχικών νικών στην κατηγορία στη Daytona και το Sebring, όλα αυτά με μια Corvette δύο ετών, χωρίς χορηγία. Ενώ μια τέτοια επιτυχία θα ικανοποιούσε τους περισσότερους, ο άκρως ανταγωνιστικός Dave Heinz είχε βάλει στόχο να πραγματοποιήσει το όνειρο συμμετοχής στις 24 Ώρες του Le Mans.

Η επιτυχία στην πίστα σύντομα προσέλκυσε την προσοχή και εκτός αυτής, με προσφορές χορηγίας από μεγάλα ονόματα όπως η Trans World Airlines (TWA), η Moet και η Goodyear. Αξιοποιώντας την αυξανόμενη φήμη τους και τους ισχυρούς νέους φίλους τους, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Zora Arkus-Duntov, του Ρώσου μηχανολόγου και «πατέρα» της Corvette, η ομάδα RED τελικά υπέβαλε την αίτηση συμμετοχής στους διοργανωτές του Le Mans, οι οποίοι την απέρριψαν αμέσως. Η συνήθης γραφειοκρατία έπαιξε το ρόλο της: το Rebel Corvette ήταν πολύ ισχυρό, η εμφάνισή του πολύ τολμηρή και οι οδηγοί του άγνωστοι.

Αρνούμενη να δεχτεί την απόρριψη, η ομάδα επικοινώνησε με τον Διευθυντή Αγώνων της Goodyear, Larry Truesdale, ο οποίος με τη σειρά του επικοινώνησε με τον Luigi Chinetti, τον θρυλικό εισαγωγέα της Ferrari στη Βόρεια Αμερική και ιδιοκτήτη τότε της φημισμένης North American Racing Team (NART), που υποστηριζόταν από τη Ferrari.

Ο Chinetti, ο οποίος είχε κατακτήσει τρεις φορές τη νίκη στο Le Mans ως οδηγός, είχε επίσης επικρατήσει το 1965 και ως ιδιοκτήτης της ομάδας NART. Ο Chinetti είχε επίσης χορηγό την Goodyear και του είχαν δοθεί τέσσερις συμμετοχές στο Le Mans για το 1972. Με λίγη πειθώ, ο Chinetti συμφώνησε να δώσει την εφεδρική του συμμετοχή στην ομάδα της RED, υπό τον όρο ότι η Corvette τους θα είχε την ίδια εμφάνιση με τις Ferrari του.

Με τη συμμετοχή της εξασφαλισμένη, η ομάδα αντιμετώπισε ένα νέο εμπόδιο: οι κανόνες της FIA απαιτούσαν όλα τα αυτοκίνητα GT να είναι σχεδόν νόμιμα για κυκλοφορία στο δρόμο, με παράθυρα που ανοίγουν και κάθισμα συνοδηγού. Η #57 Rebel -που ονομάστηκε χαϊδευτικά «Scrappy» λόγω του μεγάλου αριθμού των αρχικών εξαρτημάτων της που είχαν καταλήξει στη σωρό με τα παλιοσίδερα- απείχε πολύ από τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Αντί να την αναβαθμίσει, η ομάδα αποφάσισε ότι ήταν πιο λογικό να κατασκευάσει μια νέα Corvette σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIA.

Ο Toye English βρήκε γρήγορα μια κατεστραμμένη Chevrolet Corvette roadster του 1968, αφαίρεσε το μεγαλύτερο μέρος του αμαξώματος, του πλαισίου και του αρχικού V8 κινητήρα 5,35 λίτρων και κατασκεύασε αμέσως μια νέα Corvette, την οποία μπορείτε να θαυμάσετε στις φωτογραφίες και το βίντεο που πλαισιώνουν αυτό το κείμενο.

Αποκτήθηκε ένα νέο πλαίσιο και συγκολλήθηκε για μεγαλύτερη αντοχή, πριν τοποθετηθούν νέα ανάρτηση, φρένα, κιβώτιο ταχυτήτων M22 «Rock Crusher», πίσω άξονας, όλα σύμφωνα με πληροφορίες απευθείας από τη Chevrolet, με την ευλογία του Zora Arkus-Duntov.

Ο μικρός κινητήρας της Corvette αντικαταστάθηκε από έναν κινητήρα Chevrolet L88. Αυτός ο θρυλικός 7λιτρος V8 κινητήρας, με σχέση συμπίεσης 12,5:1, τεράστιο καρμπυρατέρ Holley, σφυρήλατα εσωτερικά εξαρτήματα, ριζοσπαστικά έκκεντρα και ειδικές αλουμινένιες κεφαλές, ήταν ουσιαστικά ένας αγωνιστικός κινητήρας για το δρόμο, σχεδιασμένος να λειτουργεί με βενζίνη 103 οκτανίων.

Σύμφωνα με το μέλος της ομάδας Walt Thurn, ο κινητήρας L88 είχε στην πραγματικότητα αποσυντονιστεί για αυτή την εφαρμογή στον μηχανοκίνητο αθλητισμό με ένα πιο ήπιο έκκεντρο, έμβολα χαμηλότερης συμπίεσης και μειωμένο όριο στροφών στις 5.800 σ.α.λ., τονίζοντας την εστίαση της ομάδας για αντοχή έναντι της ισχύος.

Η τελική Corvette του 1968 έφερε τον αριθμό 4 και ήταν ντυμένη με το χαρακτηριστικό χρωματισμό NART του Chinetti, με το έμβλημα του Cavallino Rampante της ομάδας να κοσμεί και τις δύο πόρτες. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε σε μόλις οκτώ εβδομάδες και αμέσως φορτώθηκε στο αεροπλάνο με προορισμό τη Γαλλία. Ο πρώτος της αγώνας θα ήταν κατευθείαν οι 24 Ώρες του Le Mans, ένα πραγματικό βάπτισμα πυρός.

Παρά το ατύχημα, η ομάδα παρέμεινε στον αγώνα και συμμετείχε με προσοχή στις κατατακτήριες δοκιμές της επόμενης ημέρας. Ωστόσο, το ατύχημα οδήγησε την TWA να αποσύρει τη χορηγία της. Ωστόσο, η ομάδα εξασφάλισε τη χορηγία της BP λίγο πριν από τον αγώνα και απλώς έβαλε τα αυτοκόλλητα της BP πάνω από τα λογότυπα της TWA που είχαν ήδη τοποθετηθεί στο αυτοκίνητο.

Η Corvette #4 της NART θα ξεκινούσε τον αγώνα στην 51η θέση, 5θέσεις μπροστά από την τελευταία, μπροστά. Παρά την εκκίνηση από το τέλος του grid, μόλις στην πρώτη ώρα του αγώνα ανέβηκε στην εντυπωσιακή 28η θέση. Καθώς ο αγώνας προχωρούσε, η ομάδα αντιμετώπισε προβλήματα με τον ανεφοδιασμό καυσίμου. Η σύγκρουση κατά τη διάρκεια των δοκιμών είχε στραβώσει το σωλήνα υπερχείλισης του καυσίμου, αναγκάζοντας την ομάδα να ανεφοδιάζει δύο φορές πιο συχνά από ό,τι είχε προγραμματιστεί. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισαν.

Η βροχή κατά τη διάρκεια του αγώνα δημιούργησε επικίνδυνες συνθήκες, ειδικά στην ταχύτατη ευθεία της Mulsanne. Στο βιβλίο του Terry O’Neill, «N.A.R.T. A Concise History of the North American Racing Team 1957 to 1983», ο Heinz θυμήθηκε τη δική του οδυνηρή εμπειρία τη νύχτα στην βροχερή ευθεία Mulsanne. «Επιτάχυνα με τέταρτη ταχύτητα όταν χτύπησα σε ένα τείχος από στάσιμο νερό με ταχύτητα σχεδόν 320 χλμ./ώρα.

Έκπληκτος, κράτησα σφιχτά το τιμόνι, αλλά το αυτοκίνητο έκανε στροφή 360 μοιρών και όταν σταμάτησε να περιστρέφεται, βρισκόμουν προς τη σωστή κατεύθυνση και δεν είχα επιβραδύνει σχεδόν καθόλου». Μια σοφή απόφαση για pit stop για ελαστικά Goodyear με χειροποίητες αυλακώσεις παρείχε βελτιωμένη πρόσφυση κατά τη διάρκεια του βρεγμένου τμήματος του αγώνα.

Καθώς ο ήλιος ανέτελλε πάνω από το Le Mans το πρωί της 11ης Ιουνίου, η Corvette #4 είχε ανέβει στην 8η θέση της γενικής κατάταξης, με τους Dave Heinz και «Marietta Bob» να καταγράφουν ταχύτητες έως και 341 χλμ./ώρα στην ευθεία της Mulsanne, σύμφωνα με τις αναμνήσεις του Walt Thurn.

Προς το τέλος του αγώνα όμως, ο Heinz παρατήρησε καπνό να βγαίνει από κάτω από το καπό, κάτι που τον ανάγκασε να σταματήσει, να σβήσει τη φωτιά και να συνδέσει ξανά το σύστημα ανάφλεξης με μόνο ένα εφεδρικό καλώδιο από το σετ εργαλείων του. Ο Heinz οδήγησε με δυσκολία το αυτοκίνητο πίσω στα pits, όπου επισκευάστηκε γρήγορα, αλλά η ομάδα είχε χάσει πολύτιμο χρόνο.

O «Marietta Bob» επέστρεψε στο τιμόνι για το τελικό stint και, όταν κυμάτισε η καρό σημαία, βρίσκονταν στην 15η θέση της γενικής κατάταξης, αλλά, το πιο σημαντικό, δύο γύρους μπροστά από τη De Tomaso Pantera του C. Dubois.

Αυτό έδωσε στην Corvette #4 RED/NART μια εντυπωσιακή νίκη στην κατηγορία Group 4: GT Special άνω των 5.000 κ. εκ. Δεκαετίες αργότερα, ο Johnson θα θυμόταν με νοσταλγία τη στιγμή που σταμάτησε το αυτοκίνητο, το έσβησε και αμέσως έκλαψε από χαρά, καθώς ένα όνειρο μιας ζωής είχε πραγματοποιηθεί. Η #4 RED/NART ήταν η μόνη Corvette που τερμάτισε στον αγώνα του 1972 και μόλις η τέταρτη Corvette που κατάφερε να επιβιώσει την πρόκληση του Le Mans.

Φωτογραφίες: RM Sotheby’s

Σχετικά άρθρα:

Hyundai Ioniq 2: Το μικρό που «σπάει τα στερεότυπα» με αυτονομία 320 χλμ.! Κυκλοφοριακό πρόβλημα: Η πρόταση του Υπουργείου Μεταφορών για τον κόμβο της Μεταμόρφωσης Hyundai και GM συνεργάζονται για τη δημιουργία 5 νέων μοντέλων Τροχαία Αττικής: Συνελήφθη οδηγός που έτρεχε με 208 χλμ./ώρα στην Αθηνών – Λαμίας